.............ρεπορτάζ// η έρευνα ενός θέματος // κοινωνικό / πολιτικό / πολιτιστικό / οικονομικό ρεπορτάζ


Η Φωτό Μου
Ρεπορτάζ... Πάνος Αϊβαλής

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Νέα σοβαρή καταγγελία ανασφάλιστου Ασθενούς"

   γράφει ο Γ. Βήχος   


έα σοβαρή καταγγελία ανασφάλιστου Ασθενούς"...... Η περίπτωση του συγκεκριμένου ασθενούς διαψεύδει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τις μεγαλόστομες ανακοινώσεις εκ μέρους της κυβέρνησης περί της » δωρεάν και ισότιμης πρόσβασης των ανασφάλιστων ασθενών στο δημόσιο σύστημα υγείας «Πρόκειται για ασθενή 50 ετών με σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια (ισχαιμικής αιτιολογίας), με ποσοστό αναπηρίας 80%.. "Τον εξέτασα πριν από ένα μήνα περίπου για πρώτη φορά και διαπίστωσα πως είχε πολύ καιρό να κάνει διαγνωστικές εξετάσεις για την νόσο του. Του έγραψα λοιπόν ένα triplex καρδιάς και του είπα να πάει σε δημόσιο νοσοκομείο να το κάνει. ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ: τρείς βδομάδες. 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΞΕΤΑΣΗΣ: σοβαρή επιδείνωση της νόσου σε σχέση με αυτά που μου είχε αναφέρει. Έπρεπε αμέσως να αυξηθεί η διούρηση. Η αναμονή των τριών εβδομάδων θα μπορούσε να είναι ολέθρια για αυτόν τον ασθενή.Αφού του δίνω νέες οδηγίες τον παραπέμπω σε δημόσιο νοσοκομείο για περαιτέρω έλεγχο. Πράγματι πηγαίνει στο Λαϊκό όπου διαπιστώνουν την σοβαρότητα και συνιστούν ( όπως φαίνεται στην γνωμάτευση ) τοποθέτηση απινιδωτή. Απλά τον συνιστούν και ταυτόχρονα του λένε πως επειδή δεν έχει ταμείο και επειδή είναι ακριβός (10000 ευρώ) δεν μπορούν να τον τοποθετήσουν στο νοσοκομείο.Ερώτηση πρός τους ηγήτορες του Υπ.Υγειας:εάν συνέβαινε στις τρείς βδομάδες αναμονής ή συμβεί τώρα με την μη τοποθέτηση του απινιδωτή, κάτι σοβαρό σε αυτόν τον ασθενή ποιός θα έχει την ευθύνη;;Τέλος με 80% αναπηρία του συνταγογράφησα τα φάρμακα και το σύστημα μου έβγαλε 25% συμμετοχή. Ευτυχώς θα τα πάρει ΔΩΡΕΑΝ από το ΜΚΙΕ, διαφορετικά δεν θα μπορούσε.*Τα στοιχεία του ασθενούς στην διάθεση οποιουδήποτε «υπεύθυνου».

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΠΛΗΡΩΣΕ 12 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΔΥΟ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΑ ΓΕΝΟΣΗΜΑ ΦΑΡΜΑΚΑ. ( λόγω της διαφοράς μεταξύ της λιανικής και ασφαλιστικής τιμής των φαρμάκων).

Επίσης ο συγκεκριμένος ασθενής ο οποίος έχει σακχαρώδη διαβήτη πληρώνει από την τσέπη του – με δανεικά όπως μου είπε – ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ δηλαδη βελόνες ταινίες.ΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ( ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ Κε ΤΣΙΠΡΑ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΔΕΘ) ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΛΟΓΟ ΣΑΣ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ.Τουλάχιστον μη μας κοροιδεύετε! Γεώργιος Βήχας

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

«ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΛΚ»: Ένα βρώμικο έγκλημα της αμερικανοκρατίας

   ΙΣΤΟΡΙΑ   


Στις 16 Μαΐου 1948, μεσούντος του Εμφυλίου Πολέμου, ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος βρίσκει να επιπλέει στον θαλάσσιο χώρο της Θεσσαλονίκης ένα πτώμα με μια σφαίρα στο κρανίο και δεμένο χειροπόδαρα. Η δολοφονία είναι οφθαλμοφανής και γρήγορα ανακαλύπτεται ότι το πτώμα ανήκει στον αμερικανό δημοσιογράφο Τζορτζ Πολκ, απεσταλμένο του ειδησεογραφικού δικτύου CBS. Η είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου.
Ο Πολκ, 35 ετών, παντρεμένος με την ελληνίδα αεροσυνοδό Ρέα Κοκκώνη, ήταν δεινός επικριτής, τόσο των ανταρτών, όσο και της ελληνικής κυβέρνησης. «Γκάνγκστερ» αποκαλούσε τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, «διεφθαρμένη» ήταν ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός που επιφύλασσε στην κυβέρνηση Φιλελευθέρων και Λαϊκών. Ποιος είχε συμφέρον να τον δολοφονήσει;


Ο Τζόρτζ Πολκ

Οι Αμερικανοί πιέζουν, η κυβέρνηση… ανταποκρίνεται

Ο πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης λίγες ώρες μετά την ανακάλυψη του πτώματος δήλωνε ότι «αποτελεί ζήτημα τιμής δια την Ελλάδα η ταχεία ανακάλυψις των δραστών και των αιτίων του αποτρόπαιου τούτου εγκλήματος, καθώς και η παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων».
Οι Αμερικανοί πίεζαν την ελληνική κυβέρνηση για γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα. Η Αμερικανική Ένωση Δημοσιογράφων σε ανακοίνωσή της τόνιζε ότι «είναι απαράδεκτο καθ’ ον χρόνον η Αμερικανική Κυβέρνηση ενισχύει οικονομικώς την Ελλάδα εις βάρος των αμερικανών φορολουγουμένων, οι Έλληνες να δολοφονούν Αμερικανούς πολίτες».
Ο Πολκ είχε φτάσει στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μαΐου και είχε καταλύσει στο ξενοδοχείο «Αστόρια». Στο δωμάτιό του βρέθηκε ένα γράμμα, που αποκάλυπτε ότι σκόπευε να συναντηθεί με τον ηγέτη του ΔΣΕ, Μάρκο Βαφειάδη, κάπου στα βουνά της Πίνδου, για να του πάρει συνέντευξη. Η Χωροφυλακή Θεσσαλονίκης, που επιλαμβάνεται της υποθέσεως, επιρρίπτει εξαρχής την ευθύνη στο ΚΚΕ και συγκεκριμένα στα στελέχη του Αδάμ Μουζενίδη και Βαγγέλη Βασβανά. Υποστηρίζει ότι οι κομμουνιστές ήθελαν νεκρό τον Πολκ για να δυσφημήσουν στα μάτια της αμερικανικής κοινής γνώμης την κυβέρνηση. Αντίθετα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, δια του ηγετικού του στελέχους Γιάννη Ιωαννίδη, καταγγέλλει με δηλώσεις του ότι «ο Πολκ δολοφονήθηκε από τους εγκληματίες της Ειδικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, για να μην έρθει στην Ελεύθερη Ελλάδα και για να αποδοθεί η δολοφονία του στους δημοκρατικούς».



Αναγγελία της σύλληψης Στακτόπουλου και η αντικομμουνιστική υστερία στον τύπο.

Η σύλληψη και η δίκη Στακτόπουλου

Στις 14 Αυγούστου 1948 η Χωροφυλακή συλλαμβάνει τον φιλοκομμουνιστή δημοσιογράφο της εφημερίδας «Μακεδονία» Γρηγόρη Στακτόπουλο (38 ετών), ο οποίος ομολογεί ότι βοήθησε του Μουζενίδη και Βασβανά να σκοτώσουν τον Πολκ. Όπως υποστήριξε και το υποστήριζε μέχρι το τέλος της ζωής του, η ομολογία του ελήφθη κατόπιν σκληρών βασανιστηρίων. Οι αρχές παρουσιάζουν ως στοιχείο της ενοχής τους την ταυτότητα του Πολκ, η οποία ταχυδρομήθηκε στο Γ’ Αστυνομικό Τμήμα Θεσσαλονίκης τρεις μέρες πριν από την ανακάλυψη του πτώματός του. Ο ταχυδρομικός φάκελλος ήταν γραμμένος δια χειρός της μητέρας του Στακτόπουλου, σύμφωνα με τη γραφολογική εξέταση.
Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος στο εδώλιο.Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος και η χήρα μητέρα του Άννα προσήχθησαν σε δίκη στις 12 Απριλίου 1949 ενώπιον του Κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης. Ο Βασβανάς και ο Μουζενίδης δικάσθηκαν με τη διαδικασία κατ’ απόντων και φυγοδίκων. Η δίκη διήρκεσε 10 μέρες και η απόφαση εκδόθηκε στις 22 Απριλίου. Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος καταδικάσθηκε σε ισόβιο κάθειρξη για συνέργεια σε ανθρωποκτονία, οι Μουζενίδης και Βασβανάς στην ποινή του θανάτου ως φυσικοί αυτουργοί, ενώ η Άννα Στακτοπούλου αθωώθηκε.

Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος ενώπιον του δικαστηρίου

Ένας νεκρός και ένας απών ήταν οι …. δολοφόνοι!

Αργότερα, θα αποκαλυφθεί ότι ο Μουζενίδης το διάστημα της δολοφονίας του Πολκ ήταν νεκρός και ο Βασβανάς εκτός Ελλάδος. Η δικαστική απόφαση ξεθωριάζει και γίνεται λόγος για σκευωρία. Πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να καταδικάσει τους κομμουνιστές και τον Δημοκρατικό Στρατό για να καταδείξει στο εσωτερικό και διεθνώς ότι οι μαχητές και οι οπαδοί τους δεν ήταν παρά απλοί δολοφόνοι.
Παράλληλα και οι Αμερικανοί κάνουν τις δικές τους έρευνες για τον δολοφόνο του Πολκ. Ο Τζέιμς Κέλις που ερευνά την υπόθεση για λογαριασμό του δικηγορικού γραφείου της Νέας Υόρκης Ντόνοβαν, γνωστού για τις διασυνδέσεις του με την αμερικανική κυβέρνηση, αποφαίνεται ότι οι αντάρτες δεν είχαν τη δυνατότητα να διαπράξουν το έγκλημα και επιρρίπτει τις ευθύνες σε δεξιούς παρακρατικούς κύκλους. Αμέσως, η έρευνά του διακόπτεται και ο Κέλις ανακαλείται στις ΗΠΑ.
Προφανώς, τους επίσημους αμερικανικούς κύκλους, που χρηματοδοτούσαν αφειδώς την ελληνική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, τους βόλευε όπως κυλούσαν τα πράγματα με την καταδίκη του Στακτόπουλου. Ο Εντμουντ Κίλι στο βιβλίο του «The Salonica Bay Murder» υπογραμμίζει ότι μετά τη δολοφονία του Πολκ και τη δίκη που ακολούθησε περιορίστηκε και τελικώς σίγησε στην Αμερική κάθε κριτική εναντίον του «διεφθαρμένου βασιλικού καθεστώτος στην Ελλάδα» και της υποστήριξης που του παρείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Παρά την καταδίκη Στακτόπουλου, διάχυτη είναι η πεποίθηση μέχρι και στις μέρες μας στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλά και σε αμερικανούς ερευνητές, ότι ο θεσαλονικιός δημοσιογράφος δεν είχε την παραμικρή ανάμιξη στη δολοφονία Πολκ και ότι ήταν θύμα μιας καλοστημένης σκευωρίας. Πολλά βιβλία γράφτηκαν, αλλά κανένα δεν έφτασε στην αλήθεια. Όλοι, όμως, οι συγγραφείς συγκλίνουν στη διαπίστωση μιας συνωμοσίας μεταξύ μυστικών υπηρεσιών (ελληνικών, βρετανικών και αμερικανικών) για να αποδοθεί το έγκλημα στους κομμουνιστές.

Ιντέλιτζενς και CIA πίσω από τη δολοφονία
Σύμφωνα με μια θεωρία, τον Πολκ δολοφόνησε ο άγγλος πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Ράνταλ Κόουτς, για να εκδικηθεί την παράδοση της Ελλάδας στους Αμερικανούς. Στην εισαγωγή του βιβλίου του «Πόλεμος, διείσδυση και προπαγάνδα», ο δημοσιογράφος Φοίβος Οικονομίδης σημειώνει σχετικά ότι «κύριος οργανωτής της συνωμοσίας εναντίον του Πολκ ήταν ο στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, συνταγματάρχης Χάρβι Σμιθ».
Ο Ελίας Βλάντον και ο Ζακ Μέτγκερ στο βιβλίο τους «Ποιος σκότωσε τον Τζορτζ Πολκ» υποστηρίζουν την εκδοχή του οργανωμένου εγκλήματος. Ο Πολκ, αναφέρουν οι συγγραφείς, δεν βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για να συναντήσει τους ηγέτες του ΔΣΕ, αλλά για να ερευνήσει την κακοδιαχείριση της αμερικανικής βοήθειας προς την Ελλάδα. Οι μαυραγορίτες που είχαν την ανοχή στελεχών της Χωροφυλακής έναντι ανταλλαγμάτων και οι αμερικανοί συνεργάτες τους αποφάσισαν να του κλείσουν το στόμα.

Το δράμα ενός αθώου
Ο Γρηγόρης Στακτόπουλος παρέμεινε στις φυλακές μέχρι τον Αύγουστο του 1960, οπότε του δόθηκε χάρη από την κυβέρνηση Καραμανλή. Από τότε και μέχρι το 1998 που πέθανε διακήρυσσε σε όλους τους τόνους την αθωότητά του. Τέσσερεις αιτήσεις προς τον Άρειο Πάγο για επανάληψη της δίκης (αναψηλάφηση) δεν ευδοκίμησαν.
Την πρώτη φορά το αίτημα είχε υποβληθεί το 1977 από τον ίδιο τον Γρ. Στακτόπουλο και τη δεύτερη φορά το 2001 από τη σύζυγό του, καθώς ο ίδιος είχε πεθάνει το 1988 με το στίγμα του δολοφόνου. Και τις δύο φορές, όμως, το αίτημα είχε απορριφθεί.

Και ο εισαγγελέας υπέρ της αναψηλάφησης
Την τρίτη φορά, το 2003, ο εισαγγελέας Αθ. Καφίρης στην πρότασή του υποστήριξε ότι έχουν προκύψει νεότερα στοιχεία και αποδείξεις που ήταν άγνωστα στους δικαστές, όταν είχαν δικάσει τότε και γι’ αυτό πρότεινε να γίνει δεκτό το αίτημα της Θ. Στακτοπούλου, χήρας του δημοσιογράφου, για να επαναληφθεί η δίκη. Τα νεότερα στοιχεία κατά τον εισαγγελέα Καφίρη ήταν:
Ο Αδ. Μουζενίδης που κατηγορήθηκε από την αρχή ως φυσικός αυτουργός της δολοφονίας Πολκ είχε σκοτωθεί σε μάχη την περίοδο του Εμφυλίου ένα μήνα πριν από το φόνο του Αμερικανού δημοσιογράφου
Η εκδοχή που υιοθετήθηκε τότε για να ερευνηθούν οι ένοχοι στο χώρο του ΚΚΕ ήταν λανθασμένη ή επιλέχτηκε σκόπιμα από τις ανακριτικές αρχές, καθώς το ΚΚΕ όχι μόνο δεν είχε κανένα συμφέρον να φονεύσει τον Τζ. Πολκ, αλλά, αντίθετα, το διευκόλυνε να προστατευτεί ο Αμερικανός δημοσιογράφος και να πάρει συνέντευξη από τον Μ. Βαφειάδη
Υπάρχουν πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι ο φερόμενος συναυτουργός της δολοφονίας Ευ. Βασβανάς δε βρισκόταν ούτε θα μπορούσε να βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη εκείνη την περίοδο
Η παρουσία του Γρ. Στακτόπουλου ήταν περιττή, καθώς το στέλεχος του ΚΚΕ Αδ. Μουζενίδης ήταν πολύ καλός γνώστης της αγγλικής γλώσσας
Η ομολογία ενοχής του Γρ. Στακτόπουλου ενώπιον των ανακριτικών αρχών και του δικαστηρίου ήταν προϊόν ψυχικής και σωματικής βίας που του ασκήθηκε από τα αστυνομικά όργανα.


Μάλιστα, στην εισήγησή του ο εισαγγελέας ήταν αποκαλυπτικός και εξηγούσε πώς …ανακαλύφτηκαν οι ένοχοι: «Αφότου αποφασίστηκε από τις αρμόδιες αρχές, αναφέρει στην εισήγησή του, να επιλεγεί η «κομμουνιστική εκδοχή» ως αποκλειστική κατεύθυνση αναζήτησης των υπαίτιων του φόνου, θα έπρεπε αναγκαστικά να εντοπιστεί και να βρεθεί ο φυσικός δράστης (εκτελεστής) αλλά και ο μεσολαβητικός σύνδεσμος με το χώρο των κομμουνιστών. Ετσι, θα μπορούσαν να κρατηθούν κάποιες αναγκαίες ανακριτικές ισορροπίες και να ικανοποιηθεί η εξεγερμένη κοινή γνώμη των ΗΠΑ, η οποία εύλογα αξίωνε πιεστικά να βρεθούν άμεσα και να δικαστούν γρήγορα οι δράστες του φόνου του Αμερικανού δημοσιογράφου».

Η ταξική δικαιοσύνη, πιστή θεραπαινίδα της υποτέλειας
Ομως, παρά τα συντριπτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την πλευρά Στακτόπουλου και από τον εισαγγελέα της δίκης, ο
Αρειος Πάγος απέρριψε για τρίτη φορά το αίτημα για αναψηλάφηση.
Συγκεκριμένα, το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου με την 137/04 απόφασή του απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς της χήρας του Στακτόπουλου για νεότερα στοιχεία που αποδεικνύουν την αθωότητα του συζύγου της. Επίσης, έκρινε ότι απ’ όλα τα στοιχεία που προσκομίστηκαν στο δικαστήριο, δεν καθίσταται φανερό ότι ήταν αθώος ούτε καταδικάστηκε άδικα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η αρεοπαγιτική απόφαση επανελάμβανε την κρίση της προηγούμενης απορριπτικής του 2001 που είχε δεχτεί ότι ο Γρ. Στακτόπουλος συνεργάστηκε στην ανθρωποκτονία του Αμερικανού δημοσιογράφου, ενώ η ομολογία του δεν ήταν αποτέλεσμα ψυχολογικής ή σωματικής βίας από τις αστυνομικές αρχές….
Φαίνεται πως η Δικαιοσύνη στη χώρα μας βάλθηκε να επιβεβαιώσει αυτό που χρόνια τώρα υποστηρίζουν οι κομμουνιστές, ότι δηλαδή είναι ταξική και ως εκ τούτου προτιμά να μένουν στο σκοτάδι κάποιες υποθέσεις που «καίνε» τις κολόνες της αστικής τάξης.

Υποπτη … αβλεψία της CIA. Εχασε το φάκελο της υπόθεσης Πολκ!

Αν υπήρχαν αμφιβολίες για το ρόλο της CIA στην υπόθεση Πολκ και τον τρόπο με τον οποίο έγινε η διαχείριση της δολοφονίας του Αμερικανού δημοσιογράφου στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και στις δεκαετίες που ακολούθησαν, φρόντισε η ίδια η αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών με τη στάση της να τις διαλύσει. Οπως έγραψε η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» στις 13 Αυγούστου του 2007, η CIA ισχυρίζεται ότι έχασε τα έγγραφα και κατέστρεψε, «σύμφωνα με τις διαδικασίες», το φάκελο της δολοφονίας.
Η CIA αναγκάστηκε να παραδεχτεί την «αβλεψία» της, ή να καταφύγει ως δικαιολογία σε αυτήν, υποστηρίζοντας ότι στοιχεία του φακέλου Πολκ έχουν καταστραφεί ή χαθεί, όταν υποχρεώθηκε, με βάση την αμερικανική νομοθεσία, να απαντήσει στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, το οποίο ζητούσε πρόσβαση σε στοιχεία της υπόθεσης στο πλαίσιο έρευνας που πραγματοποιούσε. Μάλιστα, αυτόν τον ισχυρισμό περί της καταστροφής ή της εξαφάνισης των στοιχείων χρησιμοποίησε με κάθε επισημότητα ο καθ’ ύλην αρμόδιος Εθνικός Αρχειοφύλακας των ΗΠΑ.

Πηγές:
Σαν σήμερα (http://www.sansimera.gr/articles/264)
«Ριζοσπάστης»: 8/10/2003, 21/1/2004,
«Ελευθεροτυπία»: 13/8/2007

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

Η σκοτεινή πλευρά της τεχνολογικής βιομηχανίας


Καθώς η αμερικανική κοινή γνώμη εξακολουθεί να εξαρτάται περισσότερο από την ψηφιακή τεχνολογία για να λειτουργήσει η κοινωνία, η βιομηχανία της τεχνολογία των ΗΠΑ ανθεί. Τα νέα gadgets κατακλύζουν την αγορά κάθε χρόνο, και οι κορυφαίες εταιρείες τεχνολογίας όπως η Apple, η Microsoft, η Google, η IBM, η HP, η Cisco μεταξύ άλλων – σαρώνουν σε κέρδη ρεκόρ. Αλλά ο εθισμός μας στην τελευταία λέξη της τεχνολογίας, ταυτόχρονα σκοτώνει την ατμόσφαιρά μας,... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2015/10/12.html#.Vg7h2uztmko

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ CIA ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

  ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ - ΓΕΓΟΝΟΤΑ - ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ  


Το 2009 εκδόθηκε στις ΗΠΑ ένα βιβλίο, που φυσιολογικά έπρεπε να μεταφρασθεί γρήγορα στα ελληνικά και να κάνει ρεκόρ πωλήσεων. Αφορά άμεσα τον ελληνικό λαό....
Είναι το βιβλίο μιας αμερικανίδας κατασκόπου, της Βάλερι Πλέιμ «Fair Game, My Life as a Spy, My Betrayal by the White House» (Δίκαιη Ανταπόδοση, Η Ζωή μου ως Κατασκόπου, Η Προδοσία από τον Λευκό Οίκο). Στο βιβλίο της η Πλέιμ παρουσιάζει την καριέρα της στη CΙΑ και τις επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχε.
Και ενώ φυσιολογικά θα έπρεπε να γίνει σάλος στην Ελλάδα γι’ αυτό το βιβλίο, περιέργως υπάρχει μία συνομωσία σιωπής. Τι συμβαίνει:
Ολα ξεκίνησαν το 1985, όταν η 22χρονη Βάλερι τελείωνε το τμήμα Διαφήμισης
στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια με άριστα. Στη διάρκεια των σπουδών της είχε διακριθεί για τα άρθρα της στα οικονομικά θέματα της φοιτητικής εφημερίδας και, όπως φαίνεται, είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων της CIA, που έχουν αποστολή να εντοπίζουν φρέσκα και ικανά πρόσωπα. Σε μια προσωπική συνέντευξη για την εκπαίδευση κατασκόπων εντυπωσίασε τους πάντες, απαντώντας με ευστροφία στην ερώτηση «τι θα κάνατε αν χτυπούσαν αστυνομικοί την πόρτα του δωματίου σας σε ξενοδοχείο, την ώρα που προσπαθούσατε να εκμαιεύσετε πληροφορίες από ξένο πράκτορα». Η νεαρή Βάλερι απάντησε χωρίς δισταγμό ότι θα έβγαζε αυτομάτως την μπλούζα της και θα έπεφτε στο κρεβάτι μαζί με τον πράκτορα, προσφέροντας και στους δύο άλλοθι.
Οι άνθρωποι της CIA ενθουσιάστηκαν, την πήραν αμέσως για τη βασική εκπαίδευση, την έστειλαν στο τμήμα Ξένων Γλωσσών της Υπηρεσίας Πληροφοριών ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ και ύστερα από τρία χρόνια την έστειλαν στην Αθήνα! Το 1989, σε ηλικία 26 ετών, η Βάλερι Πλέιμ διορίζεται στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας. Επισήμως, είναι υπάλληλος του τμήματος που εκδίδει βίζες, ανεπισήμως όμως, ήταν μυστική πράκτορας με την ιδιότητα του NOC (Non Official Cover), που σημαίνει ότι αναλαμβάνει αποστολές χωρίς την επίσημη διπλωματική κάλυψη. Οι πράκτορες NOC είναι επίλεκτοι και αναλαμβάνουν τις πιο ΜΥΣΤΙΚΕΣ (most clandestine) αποστολές. Εκείνη την εποχή, Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα ήταν ο Μάικλ Σωτήρχος και σταθμάρχης (άμεσος προϊστάμενος της Πλέιμ) ο Νταγκ Σμιθ. Λέγεται ότι η Βάλερι Πλέιμ συγκέντρωνε πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕ ανθρώπους να την πληροφορούν. Ερχόταν λοιπόν σε επαφή με πολλά πρόσωπα της ελληνικής ζωής και είχε συναντήσεις στα καφέ του Κολωνακίου.
Η Βάλερι Πλέιμ έφυγε από την Ελλάδα γύρω στο 1996, για τις Βρυξέλλες. Το 1997 γνώρισε και παντρεύτηκε τον Αμερικανό διπλωμάτη Τζόζεφ Γουίλσον.
Η Βάλερι Πλέιμ δουλεύοντας για τη CΙΑ στην πρεσβεία της Αθήνας, υπό την καθοδήγηση του «σταθμάρχη» Νταγκ Σμιθ, είχε σαν βασικό καθήκον να στρατολογεί στην CIA, ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ. Η νεαρή Αμερικανίδα σαγήνευε με την εμφάνιση της τους Έλληνες σε εκδηλώσεις και κοσμικές δεξιώσεις, κάνοντας «χρήσιμες» γνωριμίες. Η άριστη εκπαίδευση, το διπλωματικό της προφίλ, τα ελληνικά της, τα ξανθά μαλλιά και ο «εκδηλωτικός» της χαρακτήρας μάγευαν τους «επιρρεπείς έλληνες» και τους οδηγούσαν σαν πεταλούδες στο φως!
Αν και άριστη γνώστης των πολεμικών τεχνών και των όπλων (αξέχαστη η ικανότητα της στο ΑΚ-47), η Βάλερι Πλέιμ φοβόταν για την ασφάλεια της, όταν κατέβαινε με το αυτοκίνητο της κάθε πρωί τη Λεωφόρο Κηφισίας για την πρεσβεία.
Ο Ρίτσαρντ Γουέλς δεν ήταν ο μόνος πράκτορας που είχε δολοφονηθεί στην Αθήνα, αν και ήταν ο πιο σημαντικός, αφού υπήρξε σταθμάρχης της CΙΑ. Αργότερα η CΙΑ την έστειλε στην Ευρώπη για σπουδές και εκεί ξεκίνησε τη βαθιά της κατασκοπευτική δράση με την κάλυψη της ειδικού επί θεμάτων ενέργειας ως στέλεχος της εταιρείας-βιτρίνας Brewster Jennings & Associates. Δύσκολα θα μάθουμε τα ονόματα των Ελλήνων συνεργατών της CΙΑ που στρατολογήθηκαν από τη Βάλερυ Πλέιμ.
H CΙΑ επιδίωξε να εξαφανίσει όλες τις αποδείξεις για τη μακρόχρονη θητεία της Πλέιμ, συμπεριλαμβανόμενης και της χρονιάς που την προσέλαβαν (1985), όπως και την πρώτη της τοποθέτηση, που ήταν στην Αθήνα το 1989.
Το βιβλίο της δημιούργησε σάλο στις ΗΠΑ. Η «Υπόθεση Βάλερι Πλέιμ» αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της αμερικανικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής και έχει συγκλονίσει τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και πολλών άλλων χωρών, όπως και τον Λευκό Οίκο.
Βέβαια το βιβλίο έχει λογοκριθεί απόλυτα από τη CΙΑ που έχει διαγράψει ολόκληρες σελίδες (50, 51, 52, 53,63, 72 κ.ά.).
Έχουν επίσης διαγραφεί πολλά σημεία ακόμη και τίτλοι κεφαλαίων και χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι μόνον μία από είκοσι επτά σελίδες του πρώτου κεφαλαίου είναι ελεύθερη από μαύρες διαγραφές.
Ο σχετικός νόμος που ισχύει στις ΗΠΑ δίνει στη CΙΑ το δικαίωμα της παρέμβασης και της λογοκρισίας κειμένων που γράφονται από πρώην πράκτορες και όσοι δεν συμμορφώνονται διώκονται και τιμωρούνται αυστηρά.
Οι εβραίοι εκδότες (Simon and Schuster) κατάφεραν να ξεπεράσουν τα εμπόδια του νόμου και να υποστηρίξουν το βιβλίο προσλαμβάνοντας την εξαιρετική ρεπόρτερ Λόρα Ρόζεν, η οποία έχει να επιδείξει περγαμηνές στην ερευνητική δημοσιογραφία και σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Η Ρόζεν ανέλαβε να γράψει ένα εκτεταμένο «υστερόγραφο» από 80 σελίδες μετά τον επίλογο της Πλέιμ, ώστε να προσδώσει στο βιβλίο την υπεραξία και τις εξηγήσεις που ήσαν απαραίτητες για τους αναγνώστες. Η δημοσιογράφος εργάστηκε ανεξάρτητα και βασίστηκε σε δημοσιεύματα και πληροφορίες, ενώ η ίδια η Βάλερι Πλέιμ δεν τη συνάντησε ποτέ πριν από την έκδοση του βιβλίου και διάβασε το «υστερόγραφο» αυτό μαζί με τους αναγνώστες. Είναι η Ρόζεν που συμπληρώνει και αποκαλύπτει πολλά από τα σημεία που η CΙΑ διέγραψε, δίνοντας ονόματα και ξεκαθαρίζοντας περιστατικά, καθώς η ίδια δεν υπήρξε ποτέ πράκτορας και επομένως δεν δεσμεύεται από τον σχετικό νόμο.
Το βιβλίο αναφέρεται στην προσωπική ιστορία της Βάλερι Πλέιμ, στην πρόσληψη της από τη CΙΑ και στην εκπαίδευση της στη «Φάρμα», στον γάμο, στη μητρότητα και την οικογενειακή της ζωή, τη δουλειά της στον τομέα των όπλων μαζικής καταστροφής, στην παρακολούθηση του «δικτύου Qadir Khan» με τη διακίνηση πυρηνικών και σε πολλά άλλα. Μερικές φορές οι λογοκριτές της CΙΑ μοιάζουν αφελείς και ανούσιοι, όμως, αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς και η παραμικρή λεπτομέρεια έχει τη σημασία της.
Η ΠΛΕΪΜ γράφει στο βιβλίο της για τον ρόλο που της ανέθεσε η CIA στην Ελλάδα:
«Η αποστολή μου ήταν να βρίσκω πηγές και να στρατολογώ πράκτορες που θα βοηθούσαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να κατανοήσει, να προβλέψει και να επηρεάσει καλύτερα τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα»
«Κάθε ημέρα στο γραφείο, συγκρίναμε με τους συναδέλφους μου τις σημειώσεις μας για το ποιούς πολιτικούς κλπ. είχαμε συναντήσει και με ποιούς θα έπρεπε να επιδιώξουμε να συνεχίσουμε τις επαφές μας».

Μετά ο Τζιμ (υψηλόβαθμο στέλεχος της CIA στην Αθήνα) μας ρωτούσε ποιούς είχαμε συναντήσει το περασμένο βράδυ.
Του δείχναμε με περηφάνια τη μικρή στοίβα με τις επαγγελματικές κάρτες, τις κοίταζε στα γρήγορα, απορρίπτοντας κάθε μία λέγοντας: «τον έχουμε ήδη στρατολογήσει – μην ασχολείστε – αναξιόπιστος – τον έχουμε ήδη στρατολογήσει – ίσως».

Η πρώτη της επιτυχημένη αποστολή «στρατολόγησης»:
«Ασχολούμουν με ένα πολύ έξυπνο και με υψηλές γνωριμίες νέο έλληνα πολιτικό, που απολάμβανε της εμπιστοσύνης ορισμένων από τους πιο υψηλόβαθμους παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού» (δεν αναφέρει όνομα).
Εντύπωση προκαλεί η προθυμία με την οποία «Έλληνες πολιτικοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και κοσμικοί της συμφοράς, σπεύδουν να παραδοθούν στην αγκαλιά της CΙΑ, για να αποκομίσουν τα κέρδη της επιτυχίας και της ανέλιξης».
Τι έγινε στη συνέχεια με τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ που αναδείχθηκαν από το πουθενά και τις προσκλήσεις τους από διάφορες «διεθνείς λέσχες», τους ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ που έκαναν λαμπρή «καριέρα» μέσα από δήθεν «μη κυβερνητικές οργανώσεις» και «ιδρύματα», με τις εταιρείες που «πρόκοψαν», τους ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ και όλους τους άλλους «παράξενους»; Πράκτορες του FΒΙ με την ιδιότητα του «legal attache» βραβεύτηκαν δημόσια και από κοινού με Έλληνες «συναδέλφους» για τη δράση τους στην Ελλάδα, πράκτορες της CΙΑ με ελληνικά ονόματα συμμετείχαν σε προγράμματα απαγωγών, πράκτορες του ΝSA και άλλων υπηρεσιών οργάνωσαν με τη σύμπραξη Ελλήνων τις υποκλοπές και τελικά αυτό που μένει, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, είναι ότι ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ κυβερνούν σήμερα την αγαπημένη μας πατρίδα.-

ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ


* Από το: http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2015/04/cia.html

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Παρουσίαση του νέου τεύχους της Ουτοπίας στη «Λαμπηδόνα»

Εκδήλωση
 22 Μαΐου

Το Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα σας καλεί την Παρασκευή 22 Μάη στις 20:00 στην παρουσίαση του τεύχους 108 του περιοδικού »Ουτοπία» με αφιέρωμα: Επιστήμη – Ανοικοδόμηση και το περιοδικό «Ανταίος».
Ομιλητές:
Θανάσης Γκιούρας, Καθηγητής πολιτικής θεωρίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Ευτύχης Μπιτσάκης, ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Νίκος Παπαδάτος διδάκτωρ σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, Πανεπιστήμιο Γενεύης
Αντιγράφουμε από το σημείωμα της σύνταξης:
«Ανάπτυξη, πρόοδος, νέες τεχνολογίες. Σήμερα ξέρουμε ότι τη πρόοδος όπως και η ανάπτυξη δεν είναι κοινωνικά ουδέτερες έννοιες. Η σημερινή παγκόσμια κρίση εξάλλου, αποκαλύπτει τις τραγικές συνέπειες της κεφαλαιοκρατικής «προόδου» της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και των ενδογενών αντινομιών του καπιταλισμού. Αλλά πριν από εβδομήντα χρόνια και με τη νίκη των αντιφασιστικών δυνάμεων, η ανοικοδόμηση και η ανάπτυξη δεν είχαν το σημερινό αποτρόπαιο πρόσωπο. Η νίκη των λαών, οι ελπίδες (φρούδες) για παγκόσμια ειρήνη και αυτοδιάθεση των λαών, όλο το αισιόδοξο κλίμα της εποχής, επικάλυπτε, προσωρινά και απατηλά, τις παλαιές και νέες αντιθέσεις που θα έφταναν στις μέρες μας στους αδιάκοπους, τοπικούς πολέμους της Νέας Τάξης. Μέσα σ’αυτό το κλίμα της γενικής, απατηλής εφορίας, το ΕΑΜ, η Αριστερά, και μόνον αυτή, ανέλαβαν να αποδείξουν ότι η Ελλάδα δεν είναι «ψωροκώσταινα». Ότι έχει όλες τις δυνατότητες για μια ανοικοδόμηση και ανάπτυξη στην υπηρεσία του λαού, απαλλαγμένη από την ξένη εξάρτηση. Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε από εξέχουσες προσωπικότητες του χώρου της επιστήμης, της τεχνολογίας, της οικονομίας και της πολιτικής η Εταιρεία Επιστήμη-Ανοικοδόμηση και το περιοδικό Ανταίος, στην υπηρεσία του τιτάνιου έργου της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης της χώρας.
Πρόεδρος της ΕΠΑΝ ήταν ο διαπρεπής καθηγητής Πέτρος Κόκκαλης και Γενικός Γραμματέας ο καθηγητής Νίκος Κιτσίκης, δύο φορές πρύτανης του Πολυτεχνείου και μέτοχος στην Εαμική Αντίσταση. Το πρώτο τεύχος του Ανταίου κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1945, με υπότιτλο «Δεκαπενθήμερο περιοδικό για τη μελέτη των προβλημάτων της ανοικοδόμησης». Το περιοδικό συγκέντρωσε ένα σημαντικό μέρος από τα πιο γνωστά πρόσωπα της επιστήμης, και διευθυνόταν από Συντακτική Επιτροπή με αρχισυντάκτη (στη Σύνταξη, έγραφε ο τίτλος) τον Δημήτρη Μπάτση. Ο Ανταίος έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στη μελέτη των προβλημάτων της ανοικοδόμησης της ρημαγμένης Ελλάδας και της ανάπτυξης στα πλαίσια της λαϊκοδημοκρατικής εξουσίας. Κορυφαία μελέτη εκείνης της περιόδου ήταν το βιβλίο του Δημήτρη Μπάτση, Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα (εκδότης «Τα Νέα Βιβλία», Αθήνα 1947, σελ. 496), συν ένας αριθμός πινάκων με συγκεκριμένα, αριθμητικά στοιχεία για τον ορυκτό και τον ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας και τις αντικειμενικές δυνατότητες να αποκτήσει βαρειά βιομηχανία, με στόχο τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της χώρας και την απαλλαγή από την ξένη εξάρτηση και τη συνεπαγόμενη πολιτική και οικονομική εξάρτηση και υποανάπτυξη.»